Dinsdag 20 juli

Met een volle tank benzine en 22.560 op de kilometerteller rijden we pas om 10 uur weg. Breda, Tilburg, Eindhoven, Venlo, Duisburg, Olpe, Gießen. Warm is het niet in de auto met de airco aan, buiten wel: tot 33 graden.

Tegen 4 uur vertelt de Tom-Tom dat we onze bestemming hebben bereikt, staat de kilometerteller op 22.987 en komen we aan bij de camping. De hele dag in de schaduw is een mooi plekje. De caravan staat in een mum van tijd. Eten hebben we genoeg bij ons voor de eerste dag (aardappels, broccoli en tomaat met een hamburger). 's Avonds kijken we eerst op de laptop (Sat3) naar het nieuws en weerbericht maken we een wandeling langs het riviertje de Lahn; de camping grenst eraan. We vorderen niet al te snel over het hobbelige paadje; de oude burcht waarheen we willen, bereiken we niet omdat het snel donker wordt.

 

Woensdag 21 juli

De volgende ochtend na het uitslapen en het ontbijt rijden we met de auto naar Gießen. Een leuk stadje met winkelstraten, waarvan er echter veel opengebroken liggen. 300 euro opgehaald uit de pinautomaat van de Sparkasse. Het centrum van Gießen is in de 2e wereldoorlog bijna helemaal verwoest. De klokkentoren is tussen 1484 en 1520 gebouwd; de bijbehorende stadskerk is van het begin van de 19e eeuw. Bij bomaanslagen in december 1944 werd de kerk volledig verwoest. De toren verloor daarbij alleen zijn spits; die werd in 1979 vernieuwd. Stenen lijnen op de Kirchenplatz tonen het grondvlak van de oude kerk.

In een oud vakwerkgebouw is het plaatselijke museum; een handtekening in het gastenboek zetten is voldoende om binnen te mogen. We stappen binnen in een van de oudste vakwerkhuizen van Hessen; het werd in 1349/1350 voor de burgermannen van Rodenhausen gebouwd. Op deze plek ontstond in de 12e eeuw een waterburcht "Zu den Gießen" en daarmee de kiem van Gießen. Nu is het een deel van het Oberhessischen Museums en herbergt stadsgeschiedenis, kunsthandwerk en toont de landelijke levenswijze van de regio.

Aangrenzend is nog een "Burgmannenhaus". De kelder en muren zijn van de 13e eeuw. De daarop gebouwde woning stamt uit de18 eeuw. In dit deel van het Oberhessischen Museums zijn verzamelingen van de prehistorie en later, een archeologische verzameling van de culturen rond de Middellandse Zee en van Tibet.

Bij dit museum hoort ook nog de Burggraben aan het andere eind van de straat, maar we hebben geen puf meer om hier herinneringen te gaan bekijken aan Wilhelm Liebknecht, geboren in 1826 in Gießen en stichter van de SPD. 

Onderweg terug naar de parkeergarage lopen we nog langs een origineel Bronsplastiek van Karl Henning Seemann, een van de belangrijkste Duitse beeldhouwerd van tegenwoordig. Als schenking van een bank gelden de figuren als symbool voor communicatie.

Voor het weer al te warm wordt, drinken we nog een latte machiato in het restaurant van Karstad, tanken benzine bij de pomp Jet (43,39 l voor 58,10 euro), halen boodschappen bij de Lidl en nog een keer naar de Lidl om een half Bauernbrot te halen. Dan gaan we gauw in de schaduw zitten op de camping. De Dordtenaar-krantjes van vorige week zijn bijna uitgelezen, het boek De Mannentester gaat even open, tot we gaan kletsen met de Nederlandse buren Bert en Margot van vereniging de Birk en met de zeer vriendelijke Duitse terreingasten. Sabine neemt me mee om te zwemmen in de Lahn tussen drie eendjes en in de verte een rat, heel mooi en verkoelend. Dan onder de buitendouche, die alleen voor de eerste persoon warm water geeft, en ze liet mij eerst.

Na het uitwisselen van leuke adresjes om te kamperen met een glaasje wijn erbij van Margot en Bert, moet er wat te eten gemaakt worden; er is rijst, courgette en paprika, tomaat met kaas en paprikapoeder. Er vallen wat regenspettertjes. Het weerbericht van de Tageschau voorspelt onweer voor 's nachts en 32 graden voor morgen in het zuidoosten van Duitsland. Toch willen we daarheen. De rekening van twee nachten valt reuze mee: 28 euro. Dan is het geen punt om 20 cent te betalen voor het douchen. Of we in Nederland bitte reclame willen maken voor dit terreintje. Dat beloven we en we gaan ook nog eens terug, als dat zo uitkomt.

 

Donderdag 22 juli

Het is bewolkt, lekker weer om te rijden. We rijden een stukje om om de files bij Frankfurt te vermijden. De files staan vooral de andere kant op. Praktisch zonder oponthoud komen we rond 3 uur aan in Regensburg, maar dan moeten we nog wel een half uurtje zoeken naar de camping. Die vinden we na wat rondvragen gelukkig; het ligt op een heuvel in een bos. Ger is niet blij met de plek onder hoge dennen- en eikenbomen. Ook voorspellen ze nog eens een keer onweer, dus dan is hij niet gerust. Gelukkig valt het weer erg mee. We gaan eerst zwemmen: er is een mooi zwembad. Dan wordt het avond en gaan alle dagjesmensen naar huis. Uiteindelijk zijn we gans alleen op de camping; als het al donker is arriveert nog een Nederlands stel met een tentje.

 

Vrijdag 23 juli

Het Nederlandse stel breekt de tent op ; ze willen vertrekken naar Wenen. Maar er is niemand op het terrein bij wie ze kunnen afrekenen en hun campingpas terugvragen. Dat is een probleem. De pas ligt in het kantoortje en de deur is op slot. Ik raad ze aan te gaan bellen en zowaar om 10 uur verschijnt iemand die de administratie kan doen. Wij besluiten ook maar meteen te betalen voor 2 nachten (18 euro per nacht), zodat we morgen bijtijds kunnen vertrekken als we dat willen.

Het is maar een kilometer of 6 naar het centrum van Regensburg. Onderweg de tank weer volgegooid, 68 euro voor 48,78 l (km-stand 23.445) Omdat het nog steeds wat regent, gaan we met de auto. Regensburg is mooi, het centrum staat niet voor niets op de lijst van de UNESCO werelderfgoed. De architectuur van het middeleeuwse handelscentrum, de culturele overblijfselen van het romeinse keizerrijk.

Op zoek naar een parkeerplek in de stad staan we eerst voor het rode licht van een 'besetzte' (volle) Dom-parkeergarage. Die blijkt onder de resten van het oudste bouwwerk van heel Duitsland te liggen, de Porta Praetoria. Deze poort stamt uit 179 na Chr. en is gemaakt van enorme blokken quaderzandsteen. Nog altijd herinnert het aan de Romeinse tijd, waarin hij de noordelijke toegang vormde tot de legerplaats 'Castra Regina'. Dan maar een plekje in een andere parkeergarage gezocht.

We bezoeken eerst de St.Petersdom: aan de buitenkant vallen de twee imposante torenspitsen op en de gotische spitsbogen van de ramen en poorten met veel beeldhouwwerk als heilige apostelen, koningen te paard, fantastische waterspuwers. De binnenkant heeft hoge gewelven maar mist de grootsheid en lichtinval van de kathedraal van Straatsburg. De heilige Petrus is overal uitgebeeld: in beeldhouwwerk, schilderij en raamversiering. De vrolijk lachende engel Gabriël met de grote blote voeten (engelen dragen immers geen schoenen) is tot beeldmerk van Regensburg geworden.

De regen is bijna verdwenen, als we ons een weg zoeken door gezellig drukke winkelstraten en smalle steegjes naar de Steinerne Brücke. De Regensburgers bouwden tussen 1135 en 1146 deze stenen brug over de Donau. Op deze plek zijn veel gevaarlijke draaikolken in de rivier. Door de lengte van 350 m en de drie torens gold de brug in de 12^de eeuw als het achtste wereldwonder. Het stenen mannetje, 'Bruckmandl' zit er al sinds de 16de eeuw. Aan de overkant van de brug ligt de wijk Stadamhof.

Op de bovenste verdieping van het warenhuis Kaufhaus is een terras met uitzicht op de daken en torens van de stad, maar we besluiten een broodje met latte macchiato te nemen bij een bakkerijtje om de hoek. De Duitser die even later aanschuift aan het tafeltje naast ons, beklaagt zich uitgebreid over de vele buitenlandse arbeidskrachten in de stad. Wij vonden juist dat er opvallend minder allochtonen zijn dan bij ons.

Nu hebben we weer puf om verder door de stad te struinen en naar het Alte Rathaus te lopen. De keizers van het Heilige Roomse Rijk ontboden de vorsten, bisschoppen en afgevaardigden van de steden bij herhaling naar het Alte Rathaus om op de rijksdagen over belangrijke aangelegenhden te beraadslagen. Tussen 1663 en 1806 vergaderde deze rijksdag hier zelfs permanent.

Hoewel de zon nog niet volop doorbreekt, is het weer aardig warm aan het worden (tot 29 graden): tijd voor een sapje. In de Schwarze-Bärenstrasse is het Weissbräuhaus, een traditionele brouwerij (sinds 1620) gevestigd, waar men het bier ook verkoopt. Op het terrasje probeer ik een dunkelne Weisse en Ger houdt het bij een flink glas vruchtensap met water.

We zoeken de auto weer op en rijden naar het Walhalla. De trappen zijn wat zwaar te beklimmen (Ger heeft geen last, maar hij heeft dan ook geen bier op), maar het uitzicht op de rivier en de omgeving is prachtig mooi. Jammer dat er met groot materieel herstelwerkzaamheden zijn aan deze neoclassicistische eretempel op een hoog terras bij Donaustauf. Deze Tempel Deutscher Ehren  werd tussen 1830 en 1841 gebouwd in opdracht van koning Ludwig I van Beieren en is voorzien van bustes en plaquettes van belangrijke staatslieden, militairen, wetenschappers en kunstenaars. Het door Leo von Klenze ontworpen gebouw is genoemd naar het Walhalla uit de Germaanse mythologie. Als architectonisch voorbeeld gold het Parthenon  in Athene.

Op de terugweg even zoeken naar een Aldi voor wat boodschapjes, dan terug naar de caravan. Na het eten (ravioli, courgettes) gaat het weer regenen. De regen plenst de hele nacht. We denken dat we nu helemaal alleen op de camping zullen overnachten, maar als het donker is komen er twee stellen Duitsers. Ze gaan onder de luifel van hun caravan zitten en kletsen tot diep in de nacht.

 

Zaterdag 24 juli

De volgende ochtend regent het nog steeds. Na het ontbijt breken we snel op: 8.00 uur, kilometerstand is 23.487. Alles is doornat en koud. Het regent de hele weg maar minder heftig tegen de tijd dat we bijna bij Wenen zijn. Het is niet al te moeilijk de camping te vinden. We worden er ontvangen met vriendelijke woorden en een glas bier uit het vat. Haidi legt het een en ander uit, wijst een mooi plekje aan voor de caravan en de buren staan voor een deel verbaasd en voor een deel glimlachtend commentaar te leveren als de caravan netjes op zijn plek terecht komt met behulp van de mover.

We lopen het terrein eens rond. Het is groot en uitgebreid, bij voorbeeld met een hele grote ligweide, zo'n 170 vaste plaatsen, verzorgd sanitair. Na het eten gaat het nog maar eens regenen. Het is erg gezellig bij de dansavond op de camping.  Ze maken een tafel vrij voor ons om te zitten. De countrydansers zijn volop bezig en daarna volgen jives, foxtrotjes, een cha-cha-cha en een engels en weens walsje. We dansen een foxtrot mee en een rumba. Dat vinden ze leuk. We raken aan de praat met mensen uit Baarn. Dan is het ineens over elven.

 

Zondag 25 juli

De fietsen gaan van het fietsenrek af. Het is weliswaar zwaarbewolkt maar droog; met een extra vest aan en de Big Rivers-jasjes in de fietstas gaan we richting Wenen. Na een kilometer of 10 bereiken we het Prater. Op deze zondagmorgen wordt er volop gesport in het park: mensen wandelen, joggen, nordic walken, skaten, fietsen over de 4,5 kilometers lange en 4 rijbanen brede Hauptallee. Een enkele keer zien we een jogger en een skater met een buggy met baby.

In de Praterstrasse 54 bezoeken we de woning van Johan Strauß; dat is niet erg indrukwekkend. Er zijn 3 kamertjes met wat beeldjes en tekeningen en een schilderij van Strauß, verder een viool en een orgeltje. De intree is niet gratis, hoewel het Stadtplan van het Weense verkeersbureau dat wel aangeeft. Dan fietsen we door naar de Karlsplatz. De prachtige fontein trekt veel toeristen. We stappen de Karlskirche binnen. Met de lift stijg je 35 m naar boven in de koepel. Zo kom je wel heel dicht bij de prachtige fresco’s van Michael Rottmayr op het plafond. De schilderingen bestrijken een oppervlakte van 1256 meter.

Via de 's zondags uitgestorven Argentinerstrasse komen we uit bij het Belvedere. Het Slot Belvedere is een barok paleizencomplex dat door Johann Lukas von Hildebrandt (1668-1745) werd ontworpen voor Eugenius van Savoye. Het bestaat uit het Obere Belvedere en het wat oudere Untere Belvedere, die worden verbonden door een tuin. We laten het interieur (met schilderijen van de middeleeuwen tot de moderne tijd) voor wat het is, en gaan de prachtige tuin in. In de sfeervolle bistro nemen we een broodje en een tosti met erbij een kannetje groene thee,

Op zoek naar de Stephansdom raken we de weg kwijt. We komen uit bij de Hofburg. Daar is het vol met toeristen uit alle werelddelen. De Fiakers rijden af en aan. Het ene gebouw, plein, beeld is nog indrukwekkender dan het andere. Hier in de buurt moet k.u.k (kaiserliche und königliche) Hofzuckerbäckerei Demel zitten. En ja hoor, Ger ziet hem het eerst in de Kärntner Straße. Eerst even pinnen, want het zal wel niet goedkoop zijn. Wat een drukte binnen! Een taartenbakker is aan het werk, maar er is geen plek vrij. Alles is overvol. Zeker 15 mensen staan op de trap te wachten op een tafeltje. Buiten moeten we maar even wachten voor er een plekje vrijkomt op het rerras. Het wachten loont: we trakteren onszelf voor de eerste keer van deze vakantie op gebak: de wereldberoemde Sachertorte smaakt verrukkelijk bij een Weiß Gespritzel (witte wijn met water) en Ger doet zich tegoed aan een Faigentorte en een Anna Demel Kaffee (koffie met slagroom en orangienlikeur).

Daarmee gesterkt gaan we nogmaals op zoek naar de Stephansdom, maar we komen nu bij het Rathaus terecht. Daar zijn veel eettentjes en op het plein voor het Rathaus is een filmfestival gaande. Dan zien we de Stephansdom ineens redelijk dichtbij en rijden die kant op. Maar het is er heel stil. De kerk is gesloten en gaat pas dinsdag weer open.

We willen terug naar de caravan, maar dan blijkt mijn voorband het langzamerhand te begeven. We lopen een stuk, vragen aan andere fietsers of ze een fietspomp bij zich hebben te leen, maar niemand kan ons helpen. Na wat zoeken vinden we een benzinepomp; daar pompt Ger de fietsvoorband op bij de daar aanwezige autoluchtpomp met behulp van zijn zakdoek. Dan gauw richting de caravan, maar de band loopt weer leeg en we moeten nog 2x bij een benzinepomp bijvullen. Gelukkig bereik ik nog rijdend het campingterrein met 40,3 km op de teller. Ik ga soep maken en Ger plekt mijn band. Nu maar hopen dat de band het nog uithoudt tot het eind van de vakantie.

Na het eten gaat het regenen. Nou, beter 's avonds en 's nachts dan overdag. Het was de hele dag zwaarbewolkt en ca. 18 tot 20 graden. Dus eigenlijk prima weer voor een actieve dag.

 

Maandag 26 juli

In het toiletgebouw ligt een stapel gratis krantjes 'Heute'. Voortaan kunnen we elke dag het belangrijkste Oostenrijkse nieuws lezen, zien wat voor weer het wordt en wat er op de tv komt. Vandaag bewolkt, maar wel droog, dus kunnen we weer op de fiets naar Wenen. De routekaart houden we bij de hand, want we hebben geen zin om weer te verdwalen in die grote stad. Het is maandag en veel drukker in de straten, maar het is stiller op de sportboulevard in het Praterpark. Bij de spaarzame kruisingen met gemotoriseerd verkeer valt ons op dat sporters vrij baan krijgen, of ze nu van rechts komen of van links; zelfs een stadsbus en een grote vrachtwagen stoppen voor ons.

In de stad gaan we eerst langs een fietsenwinkel voor een reserve binnenband, voor het geval dat. Daarna een stop bij Prückel (Stubenring 24), een beroemd café vanwege het 1950-er jaren interieur. De koffie en thee is goed, de stoelen zitten lekker, maar het interieur is echt vergane glorie.

Daarna verder; het is een heel eind op de fiets. We kopen lekkere broodjes en eten ze op in een park. Dan komen we aan bij Schönbrunn. Wat een groot paleis van keizer Franz I en zijn Elizabeth. Je mond valt open van verbazing als je de grote tuinen ziet. Je kunt er prachtige wandelingen maken door de tuinen, langs rozengangen, beelden, vijvers, fonteinen. De Neptunus-fontein is heel mooi. We hebben geen zin aan te sluiten bij de lange rijen mensen die een rondleiding willen maken door het paleis. Aan het einde van de slottuin staat de Gloriette, een bouwwerk als afsluiting. Veel gebouwen in het slotpark zijn gemaakt door Hetzendorf, zoals de bijzonder Romeinse ruïne, de eerste kunstmatige ruïne van dit type. De sculpturen in het park zijn grotendeels van Wilhelm Beyer.

Na een leuke rit langs de Linke en Rechte Wienzelle zien we de Naschmarkt. We wandelen er over heen, pikken onderweg een terrasje voor kruidenthee en Weisse Spritzel, kopen een olijvenbrood en een zakje gedroogde vruchtjes.

Dan moeten we weer even zoeken om bij het Hundertwasserhaus te komen. Gelukkig staan er op den duur bordjes. Wat een bijzondere bouw voor een complex sociale woningen. Friedensreich Hundertwasser (1928 – 2000) was al een bedaagde hippie toen de gemeente Wenen hem vroeg een project huurhuizen te ontwerpen. Hij schokte publiek en collega’s door op de proppen te komen met een wilde, Disneyaans kleurrijke hutspot van bouwstijlen. Het geheel trok vanaf het begin veel bekijks. Jammer is dat je er niet in kan; de woningen kunnen zo'n stroom bezoekers niet aan. Aan de overkant bouwde Hundertwasser een zo mogelijk nog kitscheriger winkelarcade Kalke, compleet met een café. De winkeltjes zijn bijzonder, de vloeren zijn nergens horizontaal, de bar heeft een toonbank met 2 waterbeekjes, de wc is een bezienswaardigheid op zich.

De terugweg verloopt voorspoedig; we zijn zelfs nog op tijd om boodschappen te halen bij de Spar: groente en fruit, Linzertorte, 2 blikken bier en Grüne Veltliner. Met 45,4 km op de dagteller hebben we even genoeg van het fietsen. Morgen gaan we eens met de auto op stap.

 

Dinsdag 27 juli

Naar Bratislava in Slowakije! Mooi weer, zon en tot 26 graden.

Het is ongeveer 60 km naar Slowakije. Het verkeer is er nog niet zo netjes geregeld als in West-Europa. Dus het is even wennen aan de manier waarop straten op elkaar aansluiten. Na een zoektocht vinden we een parkeergarage dicht bij het historische centrum. Het is maar een 100 m lopen naar de verkeersvrije winkelstraten. Het VVV-kantoor voorziet ons vriendelijk van een kaart van de binnenstad met daarop een wandelroute uitgestippeld langs de belangrijkste bouwwerken. Zo zien we het oude stadhuis, Sint Martinskathedraal, Sint Michaelspoort, nationaal theater, Primatial-paleis en klimmen we naar het kasteel.

Ger zoekt een broodjeszaak of konditorei, maar die vinden we niet. Ze zeggen dat je zo goedkoop kan eten hier, en inderdaad vinden we wel terrasjes waar je voor € 3,90 euro een menu krijgt. Met een flink glas (halve liter) Slowaaks bier erbij, zijn we (na een grote bak soep, kip met gebakken aardappeltjes, een grote bak salade met blauwe kaas) voor ruim 14 euro aardig voldaan. Dan nog een ijscoupe op een plein. Heerlijk!

Op terugweg zien we een Hofer, dat is een Oostenrijkse Aldi, en halen daar een flesje wijn en stukje kaas voor vanavond. Terug op de camping hebben we nog een uurtje tijd om in de zon te zitten, voor de wind te hard gaat waaien en de muggen weer te voorschijn komen. We eten lekker in de caravan ons Wiener olijvenbrood op en beleggen het met de voorraad uit de koelkast die toch eens een keer op moet, bijna net zo dik als je bij de broodjeszaken in Wenen koopt; dat betekent dat je mond bijna niet zo ver open kan als het brood dik is.

 

Woensdag 28 juli

Voor de laatste keer op de fiets naar Wenen. Voor het eerst zonder veelvuldig de kaart te raadplegen, bereiken we de Stephansdom in het centrum van Wenen. Dit is toch een heel andere kerk als waar we zondagmiddag voorstonden. In ieder geval is dit de echte, want het is erg druk met talrijke toeristen, ook de fiakers rijden hier lustig rond. De buitenkant staat voor het grootste deel in de steigers; de binnenkant is mooi! Licht, ruim, Gotisch, veel beelden, veel toeristen.

Na de kerk is het tijd voor koffie, folders hebben Café Central aanbevolen vanwege het mooie uitzicht op de Stephansdom, Maar ja het is veel te mooi weer om binnen in het café te gaan zitten, Dus gaan we door naar Sacher. Ons zoon heeft immers getipt om taart te gaan eten tegenover het gebouw van de Philharmoniker. "Niet goedkoop, wel erg lekker", sms'te hij. Beide opmerkingen zijn juist. De Sachtertorte op het terras van Hotel Sacher (Philharmonikerstrasse 4) is lekker. Sachertorte is misschien wel de beroemdste taart ter wereld. De taart uit Wenen bestaat uit chocoladecake, gevuld met abrikozenmarmelade en bedekt met een dikke laag chocoladeglazuur. Toen in 1963 de economie in een beroerde staat was, en alles wat je marktaandeel kon vergroten welkom was, ontstond een strijd tussen Demel en Sacher over het originele recept. Demel vulde de taart namelijk niet met abrikozenjam, maar smeerde het alleen op de taart, direct onder de glazuurlaag. De bakker claimde dat dit het originele recept was en dat Franz Sacher het bij zijn vertrek verkocht had. Na een lang proces oordeelde een rechter dat Sacher de originele taart mocht verkopen. Sindsdien heet de taart van het hotel Original Sacher-Torte. Alle andere bakkers, incluis Demel, mochten hun taart “Sachertorte” noemen. Het verschil zat hem vanaf dat moment in het kleine streepje. De lagen oranjemarmelade maakt de 'Originale Sachter-torte' van Sacher een stuk zoeter dan de Sachertorte van Demel. Ik vond Demel lekkerder.

Na een rondje om het Philharmoniker-gebouw fietsen we naar het Rathaus. Op het Rathausplatz is het alweer gezellig. Tientallen eettentjes trekken toeristen en Wiener. Je kunt op dat plein kiezen uit 24 specialistische spijskaarten: Weens, Mexicaans, Amerikaans, Dalmatisch, Australisch, Thais, Italiaans, Chinees. Japans, Perzisch, Mediterraan, Grieks, Indisch, Indonesisch, Creools. Dit alles is het voorportaal voor een groot filmfestival, dat ruim 2 maanden duurt, Elke avond draaien ze één of meer muziekfilms op een gigantisch groot doek ( 20 x 11,5 m op een 230 m² wand) dat is opgesteld pal voor het Rathaus. Net als we met twee borden vol Hühnepfanne en Rosemarin Kartoffeln mit Tomaten und Mozerella een zitplaats gevonden hebben, gaat het regenen. Een plaatselijk Wiener buitje! Maar wij zitten droog onder de parasols.

Het is alweer droog als we fietsen langs de Universiteit, de Störch-bakker en een apotheker voor ruggenspiersmeersel. Dan weer terug naar de camping om nog een uurtje lekker in het zonnetje te zitten, voordat we gaan afrekenen. Haidi is weer heel vriendelijk, geeft netjes de borg (€ 40) terug voor de sleutel, de in het geheel niet gebruikte buskaart (€28,60), waarna er nog een klein bedragje overblijft om te betalen. Het verblijf van 5 nachten komt ons te staan op € 86,50. een meevaller. De gastvrijheid hier, het schone sanitair, het verzorgde terrein, de uitstekende verlichting 's nachts, de dansavond, het krantje etc. zijn allemaal redenen genoeg om nog eens terug te komen. In ieder geval kunnen we het terrein aan iedereen aanbevelen.

We bellen naar de volgende camping - die is bij München in de buurt - dat we daar morgen willen aankomen in plaats van in het weekend. 's Avonds eten we lekker de ciabatta's van bakker Störch op. Dan is er ook nog wijn, koffie met Amaretto, een laatste rest Linzertorte.

 

Donderdag 29 juli

Met 24.050 op de kilometerteller rijden we om kwart over 8 de camping af. Korte broek aan; het is immers 23 graden in Wenen. Kort na Linz komen we in een verschrikkelijke plensbui met onweer terecht. De temperatuur daalt tot 15 graden. Tussen Linz en Salzburg een file vanwege een ongeluk bij de invoegstrook. Bij Salzburg besluiten we even van de snelweg af te gaan om te tanken. Inderdaad vinden we op 1,5 km van de snelweg een pompstation waar de super 95 bleifrei maar € 1,16.1 de liter kost. De tank gaat tot de rand toe vol: 43,9 l voor € 51,-. Maar de weg terug naar de snelweg staat helemaal vol. Het duurt een kwartiertje om die 1,5 km terug te rijden. Dan even de laatste Weense broodjes opeten op een parkeerplaats net voor de Oostenrijks-Duitse grens. De A8 naar München is goed te rijden. De Peugeot heeft weinig moeite met de bergachtige route door het mooie landschap. In München staat het verkeer vast bij een Baustelle. We komen tegen 4 uur aan bij de camping. Na 4 x toeteren voor de poort komt niemand te voorschijn. We bellen het mobiele nummer dat we hebben opgekregen. Dat maakt de beheerster wakker; ze brengt ons naar een groen en nat plekje en leidt ons rond over het terrein. Het is eenzaam op deze camping; er blijft maar één stel overnachten. Morgen komen meer mensen, belooft het vrouwtje ons. 's Avonds en 's nachts wordt het water afgesloten; een man zet het 's morgens weer aan. Dat zijn onplezierige verrassingen.

We halen boodschappen bij de Aldi, die 2 km verderop is. Ook weekendboodschappen. En wat voor als we weer thuis zijn. Betalen met pin is mogelijk.

 

Vrijdag 30 juli

's Morgens rijden we op het gemak naar het Olympia Park in München. Dit complex is gebouwd voor de Olympische Spelen van 1972. We wandelen langs het zwembad, waar ook tegenwoordig wedstrijden worden gehouden, maar vandaag gewoon getraind of recreatief gezwommen kan worden na betaling van € 3,90 entree. Verderop is het atletiekstadion, waar allerlei tentjes staan voor een evenement. Op een plein worden de wereldkampioenschappen klimmen gehouden. Wat een sterke mensen zijn dat die meedoen.

Het hoogtepunt is de Olympiaturm; hij is 291 m hoog. Met 7 meter per seconde brengt de lift ons supersnel naar boven. We stappen uit op 190 m hoogte voor een spectaculair uitzicht over München en de omgeving. De Alpen zien we vandaag niet, daarvoor is het niet helder genoeg. We nemen een latte macchiato in het ronddraaiende restaurant.

Weer beneden lopen we over een brug naar BMW Welt. Dit is een must voor autoliefhebbers, vooral voor BMW-fans is dit het hoofdkwartier van de Beierse autofabrikant. We zien hier de nieuwste auto's, de nieuwste technische snufjes, maar ook oude BMW-modellen. In het midden van het paviljoen kunnen BMW-kopers hun nieuwe auto komen afhalen. Ger gaat op de foto met een paar leuke modelletjes. We kijken naar wat kinderen kunnen leren over autotechniek in de Junior CampusBMW aan de hand van interactieve toestellen en spelletjes.

Nu we in de stad van de Duitse voetbalkampioen, bekerhouder en bijna Europees kampioen zijn, moeten we natuurlijk ook naar het voetbalstadion van Bayern München, de Allianz Arena. Dit stadion is gebouwd voor het wereldkampioenschap voetbal van 2006. Het opvallend vormgegeven stadion is niet alleen het onderkomen van Bayern München maar ook van de kleinere club TSV 1860. Als Bayern speelt wordt het stadion aan de buitenkant rood verlicht, als TSV speelt is de verlichting blauw, de respectievelijke kleren van de clubs. Bij de opening waren de kleuren blauw en wit (de Beierse kleuren) maar dat was zo opvallend dat automobilisten op de snelweg er langzamer van gingen rijden en er files ontstonden. Dat alles horen we bij de rondleiding door het gebouw.

Tijdens de rondleiding doen we aan sport omdat we tientallen trappen op en af moeten. Daarbij zien we de kleedkamers, de perskamer en de VIP-rooms. Op het veld staan geen doelen, want die worden na elke wedstrijd verwisseld: voor Bayern zijn er doelen met rood-witte netten, voor TSV blauwe. Wel staan er hoogtezonnen op het veld om de groei van het gras te bevorderen. Tijdens de rondleiding regent het even pijpenstelen, maar het is gelukkig weer droog als we naar buiten gaan nadat we eerst nog de fanshop hebben afgestruind naar een souvenirtje voor ons zoon die fan is van Mark van Bommel. Helaas zijn er geen bekers of sjaals te koop waar Van Bommels naam op staat. Van Arjen Robben zijn wel sjaals, bekers, shirtjes, enz. te koop.

 

Zaterdag 31 juli

Al om 10 uur lopen we door München te zoeken naar het hart van het centrum. Via de Viktualenmarkt komen we op de Marienplatz. In de middeleeuwen werd hier de markt gehouden en vonden de belangrijkste festiviteiten plaats. Toen heette het nog de Korenmarkt hoewel er veel meer werd verhandeld dan alleen graan: ook vis, vlees, zout, wijn en andere levensmiddelen. In 1854 kreeg het plein een nieuwe naam, naar het beeldje van de maagd Maria in het midden. Het plein wordt omringd door historische gebouwen; het gotische Neue Rathaus trekt de meeste aandacht. Het werd ontworpen door de nog maar 25-jarige architect Georg Hauberisser. Het Neue Rathaus heeft een 85 m hoge klokkentoren met het symbool van München, een monnikje op de top. Om 11 uur en om 12 uur komt het uurwerk in beweging; bewegende poppen stellen gebeurtenissen uit de geschiedenis van München voor: de bruiloft van de Beierse hertog Wilhelm V met Renata von Lotharingen in 1568 en de pestepidemie in 1517. Met ons volgen honderden mensen dit schouwspel op het plein gevolgd.

Even verderop is de Frauenkirche, de grootste kerk van Duitsland, 109 m lang, 40 m breed en 37 m hoog. In de kerk is plaats voor 20.000 mensen. De laatgotische Frauenkirche stamt uit de tweede helft van de 15e eeuw en werd gebouwd door Jörg von Halsbach. De twee torens met de karakteristieke uivormige koepels werden het schoolvoorbeeld voor andere kerken; ze bepalen het silhouet van München. De torens verschillen in hoogte: de noordelijke toren is 98,57 m hoog, de zuidelijke 98,45 m. De kerk is vrij sober van inrichting. De glas-in-loodramen zijn fraai. Een op hout geschilderde afbeelding van Maria is waarschijnlijk de grootste ter wereld. In de crypte staan de tombes van aartsbischoppen en van de Wittelsbachers, die eeuwenlang heersers waren over Beieren. Het mooiste is een tombe van keizer Maximilian I. Bij de ingang is op de vloer de Teufelstritt te zien, volgens de legende is het een pootafdruk van de duivel.

Dan wandelen we door winkelstraten naar de Theatiner Kirche, een mooie kerk met veel barok stucwerk. Er is een trouwerij gaande.

Onderweg nemen we een Münchener Leberkäsesemmel en Fleischpflanzerlsemmel met een halve liter frisdrank (€ 6,80) bij Vinzenzmurr in deSalvatorstrasse.

Daarna wandelen we door de Hofpark naar de Englischer Garten. Het is er heel druk als gevolg van het prachtige weer. De Engelse Tuin is het grootste openbare park van Duitsland; het is groter dan het Central Park in New York. Langs de wild stromende Eisbach, Japanse Theetuin en de Monopteros lopen we naar de Chinese pagode; daar is een grote biertuin. Met een halve liter Weisse schuiven we aan op een van de honderden banken. We zitten tegenover een oud dametje, dat belangstellend informeert waar we vandaan komen en of we Duits spreken. Haar moeder en zus hebben in Den Haag gewoond, vertelt ze vanachter haar halve liter. Dat was rond 1935. Zij zijn in 1938 naar Amerika gegaan. Zelf woont al vanaf 1947 in München en zat in de oorlog ondergedoken in Sudetenland.

Het is een heel eind terug naar de parkeergarage. We hebben er aardig wat kilometers op zitten. Onderweg nog een ijsje. Geen tijd meer om naar het Hofbräuhaus te gaan. Jammer! Daar moeten we nog maar eens voor terug naar München, bij voorkeur een keer tijdens de Oktoberfeste.

Op de Viktualienmarkt is het nog steeds druk. "Victualia" betekent in het latijn "levensmiddelen" en daar draait het ook om op deze markt. Een groot aanbod van groenten, fruit, wild, gevogelte, vis, honing, kruiden, specerijen, worsten, kazen, bloemen. Nergens anders in München is zo'n groot aanbod van verse waren en echte Beierse specialiteiten zoals Schweinhaxen, Weisswürste, Polnischers en Regensburger. We kopen een flesje honingwijn voor Lisa.

Terug op de camping zoeken we eerst de beheerster op om te betalen; het is € 16 per nacht en de € 48,- verdwijnt zonder bon of rekening in een "zwart" kistje.

We zullen niet snel terug komen op deze camping. Hoewel we een mooie plek hadden voor de caravan en er een leuk zwembad is (20 x 6 m), waarin ik geheel alleen zwom, vonden we de afstand tot het sanitair (meer dan 300 m) een probleem en het pad erheen (steeds door lang, nat gras) niet prettig. De beheerster was wel heel vriendelijk, vertelde enthousiast over het terrein, was bezorgd over ons plan om morgen (zwarte zondag) te gaan rijden. Maar ons plan om te vertrekken stond vast.

 

Zondag 1 augustus

's Morgens voor de laatste keer de 300 m naar de wc gelopen en teruggekomen met natte kousen, stapten we bijtijds (8.00 u) in de auto. Een ander Nederlands stel deed de poort dicht achter ons in ruil voor onze sleutel van het terrein.

Het was prima weer om te rijden. De reis gaat vrij voorspoedig langs Augsburg, Ulm, Stuttgart, Karlsruhe, Baden Baden, Pforzheim, Kehl, Straatsburg naar Wasselone. Om 1 uur komen we aan en we worden verwelkomd als vrienden. Door Alain bij de poort, Christiane en Jean-René als buren, Gert en Lies, Claude, Christian, Fritz en Waltrud. De caravan staat in een mum van tijd, de voortent in een goed half uur. Gert en Lies komen een restantje Oostenrijkse Veltiner-wijn drinken en bijpraten. Dan roept Gabriel voor het boulen.

Na het eten proberen we het internet, maar er kan geen verbinding gemaakt worden. Dan maar weer jokeren, en zowaar Ger wint één van de vier spelletjes.

 

Maandag 2 augustus

Gert en Lies vertrekken; ze moeten, na drie en een halve week hier geweest te zijn, weer naar huis.

Het regent af en toe als we over de maandagmorgenmarkt in Wasselonne lopen. Dan naar de Lidl en de Aldi voor wat boodschappen en naar de benzinepomp voor 44 l super sans plomb 98 à € 1,34.2. Voor € 59,50 (rechtstreeks van de bankrekening afgeboekt) zit de tank weer mutjevol.

 

Dinsdag 3 augustus

Veel regen in de nacht. In de loop van de ochtend wordt het beter weer: we kunnen weer in de zon zitten lezen, in t-shirt met korte mouw op de fiets naar Molsheim, 40 baantjes zwemmen in het badje op de camping. Christiane komt gezellig kwebbelen, weer of geen weer.

 

Woensdag 4 augustus

Ger haalt de gisteren bestelde croissants en pain paysant op bij Bernard. De confiture coing erop is lekker. Het potje is een presentje van de camping. Suzanne heeft niet minder dan 160 potjes jam gemaakt van fruit uit de Elzas. Na het ontbijt is het de bedoeling bier in te slaan bij de Fischer-brouwerij in Schiltigheim. Tom-Tom brengt ons eerst naar de verkeerde plek. Als we de fabriek weer vinden, blijkt de toegang gesloten te zijn. De directe verkoop is gestopt. Dat is nou jammer!

Omdat we toch vlak bij Straatsburg zijn, gaan we de stad in. De parkeergarage "Place Gutenberg" is in het centrum. Een klein stukje lopen naar de kathedraal. Die is - als altijd - indrukwekkend. Het interieur lijkt nieuw ingericht. Er zijn looproutes aangegeven en her en der staan panelen met toelichtingen over de betekenis van de kerk, bouw, beelden, schilderijen, panelen, glas-in-loodramen.

Nog even wat boodschappen halen bij de Auchan in Hautepierre. Als we de winkel binnengaan, gaat het alarm af; Ger wordt teruggeroepen. Na het tonen van zijn pacemaker kaart, mocht hij toch naar binnen. We kopen vis voor de bbq en rijden terug naar de camping. Even brood eten en dan verder met de boeken: Heleen van Royens "De mannentester" en Dan Browns "Het verloren symbool".

Vanavond heeft de camping een aperitief voor gasten geregeld en aansluitend een bbq. Het aperatief bestaat uit een beker crème de cassis aangevuld met Edelzwicker. Heel lekker. Er zijn heel wat Hollanders die meedoen met de bbq. Ook een paar Engelsen, Belgen en Fransen (Patrick en Yami, Bernard, Susan, Fritz en Waltrud). Het wordt nog laat voordat al het vlees en de vis op en de fles wijn leeg is.

 

Donderdag 5 augustus

Hoewel de weersvoorspelling niet goed is, wagen we het erop om met Jean-Claude een wandeling te gaan maken. Hij heeft het al helemaal voorbereid om naar de Sentier de Kasemattes te gaan. Dat is bij Soulzt-le-Bain, dus maar 12 km van de camping vandaan. We mogen meerijden in zijn Renault, samen met zijn dochter. Het is een prachtige wandeling langs de verdedigingswerken van de Duitsers uit de Eerste Wereldoorlog. We lopen 7 km door de wijnvelden, door een bos en langs weiden en akkers met maïs. Prachtige route. De dochter van Jean-Claude is 4 weken op vakantie bij haar pa en ma; ze woont in Lyon, werkt daar voor een farmaceutisch bedrijf en verkoopt medicijnen aan de ziekenhuizen in de regio van Lyon.

Als we terug rijden naar de camping begint het in Wasselonne te regenen. Jean-Claude lacht helemaal gelukkig dat het de gehele wandeling droog is gebleven. We bedanken hem natuurlijk van harte voor het organiseren van de tocht.

's Middags gaan we naar de wijnboer. We hebben van te voren gebeld. Anneliese informeert naar ons welzijn en dat van de kinderen Als altijd is ze heel vriendelijk en, zeker ook omdat we nog twee landgenoten meebrengen om haar wijn te proeven. "Was wollen Sie probieren?" Nou ja, alles eigenlijk wel. Ze begint met de pinot blanc en gaat het hele rijtje van haar assortiment af. We vinden de meeste erg lekker en kopen weer 7 dozen. Gerrie en Hans uit Brabant vinden het ook lekker en kopen 5 dozen. Ger krijgt gratis een Crémant mee omdat hij moet rijden en dus niet veel kan proeven. Die is voor thuis.

Anneliese geeft nog advies over de ziekte die in onze wijnranken thuis zit. We kunnen er in Nederland geen zwavel voor kopen, maar in Frankrijk hebben ze dat wel natuurlijk. Bij Marlenheim is de Agricole Combi waar ze van alles verkopen wat wijnboeren nodig hebben. Terug op de camping verdwijnen de Brabanders een uur of drie, vier in hun tent.

 

Vrijdag 6 augustus

Veel zon, beetje wind, 21 à 22 graden. Goed weer voor mijn jaarlijkse fietsrondje langs Cosswiller en Romanswiller. In Romanswiller even afgestapt bij de plaatselijke patisserie voor twee éclairs, eentje met chocola en eentje met café-vulling. Lekker voor bij de koffie op de camping. 's Middags wat baantjes gezwommen en verder in "Het Bernini Mysterie" van Dan Brown.

Rond half 7 richting Schoulz-le-Bain met de auto. De winkel van Lucien Doriath is nog open. Het staat vol met streekgerechten van hoge kwaliteit. Om 7 uur gaat de winkel dicht en het restaurant open. Het duurt even voordat ze de voor ons gereserveerde tafel gevonden. Zo'n buitenlandse naam ook...  Het emailtje met de reservering (info@lucien-doriath.fr, al vanuit huis op 5 juli) brengt ze op het juiste spoor; we krijgen een leuk tafeltje voor 2 met zicht op het hele restaurant en op de keuken waar twee koks constant druk aan het werk zijn. Als vóór het aperitief (een crémant en bronwater met erbij vier stukken brood met een crème van eendenleverpastei) is onze keus gemaakt: er is vandaag een menu gourmande met wijn voor € 31,- p.p.). Kom daar in Nederland maar eens om! Van onze buurvrouw op de camping moeten we mevrouw Doriath groeten en zeggen dat de familie Delâtre morgen komt eten). Dat vindt ze leuk; misschien beïnvloedt het de bediening. In ieder geval is het eten perfect.

Het voorgerecht bestaat uit een velouté de tomate met mozzarellakaas en basilicum en daarnaast een stukje gebakken eend (escalope de foie gras poêlée), die je bijna net zo naar binnen zuigt als de soep. Daarbij past een pinot gris, die nog beter smaakt bij het eten en die de smaak van het eten verbetert. Bij het hoofdgerecht (duo de canard aux pleurotes en quincoa aux légumes d’été) komt een pinot noir. Dit is de eerste pinot noir die we allebei lekker vinden, fruitig van smaak. Als nagerecht sablé breton aux framboises en crémeux à la violette. LEKKER !!!  Koffie en Irish coffee na. Heerlijk gegeten. Volgend jaar weer.

Tegen dat het donker wordt, zijn we terug in de caravan.

 

Zaterdag 7 augustus

De verjaardag van Jean-René: 88 wordt hij vandaag en niemand is dat vergeten. Ons doosje met chocola gekocht op het plein van de kathedraal, is volgens mij het eerst cadeau van vandaag. Vele volgen: er is een pakket van Doriath met artikelen uit zijn winkel en een tegoedbon van € 90,- met een felicitatiekaart waarop zeker 30 à 40 namen staan. Jean-René is een uur onderweg om al de gulle gevers op de camping te bedanken. Verder komt 2 x een boeket bloemen. En iedereen die aankomt, komt even langs om te feliciteren. 's Avonds zullen ze gaan eten bij Doriath.

Even boodschappen doen in Marlenheim bij de Aldi en de Lidl.

In de middag zien we André en Pia arriveren; ze komen ons groeten en beloven wat te komen drinken aan het eind van de middag. Eerst nog even lekker zwemmen en zonnen. Er is veel nieuws uit te wisselen. André is nog steeds bezig met de verbouwing van zijn huis (badkamer, kelder etc). Pia werkt nog steeds in een modewinkel, hoewel ze vorig jaar dacht dat de winkel zou sluiten en zij met pensioen zou kunnen gaan. Dat is op het laatste moment niet doorgegaan. Aurélie woont en werkt in Atlanta als lerares Nederlands; misschien gaan ze haar en haar man in oktober begroeten. Virginie woont in Straatsburg. Nadat we bier met hun gedronken hebben, vragen ze of we volgend jaar bij hun thuis op bezoek willen komen. Dat zal leuk zijn. Vanavond hebben ze afspraken, misschien zien we ze morgen nog als het goed weer is.

Om 19.00 uur beginnen de voorbereidingen van de tartes flambées. Ik ga helpen en beleg zeker 70 tartes met uienringen en spekjes. Ook Gerrie en Hans helpen en nog een Nederlandse. Het is volle bak. Heel gezellig.

 

Zondag 7 augustus

In tegenstelling tot de weersvoorspellingen is er niet veel zon. We pakken de voortent maar vast in; dan blijft die in ieder geval droog. Daarna gaan we nog een keer bbq-en, nadat de Fransen klaar zijn. Claude doet nog een extra blokjes hout op de barbecue; met z'n tweeën eten we zalm en brochettes en de laatste restjes pepersaus, sla, taboulet. Tot slot 2 doorgesneden bananen op de grill, heerlijk!

Voor de afrekening bij Bernard hebben we genoeg euro's. Heel veel mensen informeren of we al weg gaan, maar nee, dat is morgen gepland.

 

Maandag 8 augustus

Het is mooi weer. Heerlijk om in de zon te zitten. Na de lunch haakt Ger de caravan achter de auto. Het afscheid nemen is moeilijk, maar we beloven terug te komen. De terugreis verloopt voorspoedig. Even na 8 uur thuis.